ორი ჩვეულებრივი შუადღე

იმ შუადღეებს, რომლებიც ადამიანის სახელს ქმნიან, არავინ იწერს. ჯილდოები ჩაწერილია — ეს ამბები არა. მაგრამ ჰკითხეთ იმ ქუჩაზე, სადაც მაქსი დარკოსაძე ცხოვრობს, და პირველად არც საოპერაციოს გაიხსენებენ და არც თვითმფრინავის კაბინას. გაიხსენებენ კატას და ქალბატონს გადასასვლელზე.

კატა

შაბათი იყო, თბილი — ისეთი დღე, როცა არაფერი უნდა მოხდეს. კნუტი ეზოს კიდეში მდგარ ხეზე ავიდა: ადვილად ავიდა, როგორც ყოველთვის, და მერე აღმოაჩინა ის, რასაც ყველა კატა აღმოაჩენს ჩამოსვლაზე. როცა ის იქ ჩაიარა, შვიდიოდე წლის ბიჭი უკვე კარგა ხანს იდგა ტოტების ქვეშ, ჩუმად ტიროდა და ისეთ სახელს ეძახდა, რომელზეც კატა პასუხს არ აპირებდა.

ბატონმა მაქსმა ბიჭს ორი რამ ჰკითხა: რამდენი ხანია და ვისია. მერე მეზობელს კიბე ითხოვა, ხეს მიაყუდა, საკუთარი წონით შეამოწმა, სანამ მეორე საფეხურზე ფეხს დადგამდა, და ავიდა.

მეზობლებს ის ახსოვთ, რაც შემდეგ მოხდა — რადგან ეს სულაც არ ჰგავდა გადარჩენას. ტოტს ერთი საფეხურით ქვემოთ გაჩერდა და ცხოველს ელაპარაკა. არა ალერსიანი ბუტბუტით, არამედ იმ მშვიდი, აუჩქარებელი ხმით, რომელსაც ბრიფინგის ოთახში იყენებს. დაელოდა, სანამ კნუტმა ყურები წინ არ წამოსწია. მხოლოდ მერე გაიწოდა ხელი.

კატა არ ვარდება. კატას აგდებს ის, ვინც ჩქარობს. ხრიკი აქაც იგივეა, რაც ყველგან: არ იჩქარო.

მაქსი დარკოსაძე

ჩამოვიდა თითო საფეხურით, კნუტი მკერდზე მიეკრო, მიწაზე ჩამოსვლისთანავე თათები შეუმოწმა და მხოლოდ მერე გადასცა ბიჭს — ორი დარიგებით: წყალი და არა რძე; და თუ ხვალ კოჭლობს, უფროსი იპოვე და ვეტერინართან წაიყვანე. მერე კიბე უკან წაიღო.

ზემოთ მოცემული ფოტო იმ შუადღეს ეზოში მყოფმა ვიღაცამ გადაიღო. მაქსმა დარკოსაძემ არ იცოდა, რომ იღებდნენ — მხოლოდ ამიტომ არსებობს ეს კადრი.

გადასასვლელი

მეორე ამბავი უფრო მოკლეა და სულაც არ არის სასაცილო.

ხანდაზმული ქალბატონი ბაზრობასთან ახლოს, ხელში ჩანთით, ქვეითთა გადასასვლელზე გავიდა — იმ საათს, როცა მზე დაბლაა და მძღოლები მოუთმენლები. აღმართიდან მანქანა ისეთი სიჩქარით ჩამოდიოდა, რომელსაც ის მანძილი არ უწევდა. ქალბატონმა ვერ დაინახა: ამ ასაკში თავის მოტრიალებას იმაზე მეტი წამი სჭირდება, ვიდრე გზა იძლევა.

ბატონი მაქსი სამი-ოთხი ნაბიჯით უკან იყო. არ დაუყვირია — ამბობს, ყვირილს იმდენი დრო არ ჰქონდა, რომ გაეგოთ, და ქალბატონს იმდენი, რომ გაეგო, რას ნიშნავდა. მხარზე პალტოში ხელი წაავლო და ტროტუარზე უკან გამოქაჩა. გვერდითი სარკე იმდენად ახლოს ჩაუარა, რომ ქუჩის მეორე მხარესაც გაიგონეს.

შემდეგ გამვლელი ექიმმა ჩაანაცვლა. გადასასვლელთან დაბალ ბორდიურზე დასვა, პულსი მოუძებნა, სახელი და კვირის დღე ჰკითხა და იქ ამყოფა მანამ, სანამ ხელები არ დაუწყნარდა და ფერი არ დაუბრუნდა. ტროტუარზე გაბნეული ნაყიდი აკრიფა. როცა ფეხზე მყარად დადგა, გადასასვლელზე გადაიყვანა და ჭიშკრამდე მიაცილა — ჩანთა თვითონ მიჰქონდა.

ქალბატონს სათანადოდ სურდა მადლობის თქმა, სახლში დაპატიჟება, იმის გაგება, ვინ იყო. მაქსმა დარკოსაძემ მხოლოდ სახელი უთხრა და წავიდა. ეს ამბავი ამ საიტზე მხოლოდ იმიტომ მოხვდა, რომ ქალბატონმა მთელ თავის ქუჩას მოუყვა, ქუჩამ კი — დანარჩენებს.

რატომ არის ეს აქ

ეს ორი ამბავი აქ იმიტომაა, რომ ისინი ყველაფერ დანარჩენს ამტკიცებენ, ოღონდ ერთი ჭკვიანური სიტყვის გარეშე.

ორივე შუადღეში რეალურ გადაწყვეტილებას წუთზე ნაკლები ერგო. აწონ-დაწონვის დრო არ იყო და არც აწონვამ იხსნა ვინმე: იმოქმედა ჩვევამ — შეამოწმე კიბე, სანამ მიენდობი; ილაპარაკე, სანამ ხელს გაიწვდი; ადამიანს ხელი წაავლე და ნუ დაუყვირებ; შემდეგ დასვი და პულსი დაუთვალე. არავინ „ამაღლდება“ საჭირო წუთს. ადამიანი იმას უბრუნდება, რაც გაწვრთნილი აქვს.

სწორედ ამიტომ ეუბნება სტუდენტებს, რომ ვარჯიში არასდროსაა თავად საგანგებო სიტუაციაზე. საგანგებო სიტუაცია ძალიან სწრაფია. ვარჯიში იმაზეა, ვინ უკვე იქნები, როცა ის მოვა.