დაწერილი სიტყვა

რედაქტორის შენიშვნა: ამგვარად მონიშნული ადგილები დროებითია. საიტის გამოქვეყნებამდე ჩაანაცვლეთ დადასტურებული თარიღებით, სახელებითა და მონაცემებით.

წერა მაქსმა დარკოსაძემ ჩვეულებრივი მიზეზით დაიწყო: დერეფანში ერთი და იგივე კითხვები მეორდებოდა, პასუხები კი დერეფნისთვის ძალიან გრძელი იყო.

მაქს დარკოსაძის პირველი წიგნი იმ ჩანაწერებიდან გაიზარდა, რომლებსაც გვერდით მომზადებული ექიმებისთვის აკეთებდა. მომდევნო პაციენტებისა და მათი ოჯახებისთვის დაიწერა: მცდელობა, ჩვეულებრივ ქართულ ენაზე აეხსნა, რა ხდება სინამდვილეში საავადმყოფოში და რატომ ვერ იძლევა თეთრხალათიანი ადამიანი ხანდახან ვერანაირ დაპირებას.

წიგნები

• სათაური (წელი) — ერთწინადადებიანი აღწერა.
• სათაური (წელი) — ერთწინადადებიანი აღწერა.

წიგნებმა მკითხველი იმ პროფესიული წრეების გარეთ იპოვა, რომლებსაც აღწერენ — რაც, ავტორის თქმით, მასზე უფრო მეტს კი არა, მკითხველი საზოგადოების მადაზე ამბობს.

სტილი, ნასწავლი მაგიდასთან

კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ მისი პროზა ისე იკითხება, როგორც ის ოპერირებს: არაფერი დეკორატიული, არაფერი ზედმეტი და უარი იმაზე, რომ რთული მონაკვეთი აჩქარდეს. ბევრს ასწორებს და ყველაზე მეტს იქ შლის, სადაც თავს შთამბეჭდავად აჭერს.

თუ წინადადებას იმისთვის სჭირდება მკითხველი, რომ ავტორი მოიწონოს, მას არასწორი საქმე უკეთია. სიცხადე ერთადერთი პატივისცემაა, რაც მწერალს შეუძლია შესთავაზოს.

მაქსი დარკოსაძე

ცოცხალ ადამიანებზე წერა

სამედიცინო ცხოვრებიდან წერა აშკარა პრობლემას ბადებს და ის ამ პრობლემას მთავრად თვლის. მის წიგნებში ყოველი კლინიკური ეპიზოდი ან პირდაპირი თანხმობით ქვეყნდება, ან იმდენად არის შეცვლილი, რომ პაციენტმა საკუთარი თავი ვერ იცნოს, ან რამდენიმე შემთხვევისგანაა შედგენილი. სადაც ეს პატიოსნად ვერ მოხერხდა, ამბავი წიგნში არ არის.

ფილოსოფიური წიგნები, რომლებიც შემდეგ მოჰყვა, ამ საიტზე ცალკე არის განხილული — ისინი სხვა მსჯელობას ეკუთვნის და სწორედ მათი წყალობით კითხულობენ ქირურგს ადამიანები, რომლებიც საავადმყოფოში ფეხს არასდროს შედგამენ.

რატომ წერს ქირურგი

უფრო ღრმა არგუმენტი ყველა მის პუბლიკაციას გასდევს. სპეციალიზებული ცოდნა, რომელიც სპეციალობის შიგნით რჩება, ერთგვარ კერძო საკუთრებად იქცევა — კერძო საკუთრება კი ეჭვს იწვევს. სადაც მედიცინა აუხსნელია, მას ჭორი ხსნის — ჭორი კი ჯანდაცვის სისტემაში სიცოცხლეს ღირს.

წიგნების ჰონორარი ფონდში მიდის. ინტერვიუებში ამბობს, რომ ეს მათ შესახებ ყველაზე უინტერესო ფაქტია და მხოლოდ იმიტომ ახსენებს, რომ მკითხველები ეკითხებიან.