აუდიტორია

მაქს დარკოსაძის ლექციები ყოველ წელს ერთი და იმავე წინადადებით იწყება, რომელსაც სტუდენტები დიდხანს უყვებიან ერთმანეთს: დაახლოებით ნახევარი იმისა, რასაც ამ სემესტრში გასწავლით, მცდარი აღმოჩნდება. ჩემი საქმეა, შეძლოთ იმის გარჩევა, რომელი ნახევარი.

ეს ხუმრობა არ არის და პირობებს განსაზღვრავს. აუდიტორია, მისი აზრით, ადგილი არ არის, სადაც ფაქტები ერთი თავიდან რამდენიმე ასეულში გადადის. ეს ადგილია, სადაც აზროვნების წესს საჯაროდ აჩვენებს ის, ვისაც ეს წესი პრაქტიკაში გამოუყენებია.

სწავლება იმისა, რასაც ზეპირად ვერ ისწავლი

ბატონი მაქსი ასწავლის შემთხვევებით: რეალური პაციენტი, რეალური ფრენა, რეალური გადაწყვეტილება — წარმოდგენილი მხოლოდ იმ ინფორმაციით, რომელიც იმ მომენტში ნამდვილად ხელმისაწვდომი იყო.

სტუდენტებს ეკითხება, რას იზამდნენ — და შემდეგ, რაც მათთვის ყველაზე რთულია, რატომ. სწორი პასუხი არასწორი მიზეზით უფრო მკაცრად ფასდება, ვიდრე არასწორი პასუხი სწორი მსჯელობით.

შემიძლია გასწავლოთ, რა გააკეთოთ იმ სიტუაციებში, რომლებიც მე მინახავს. ვერ გასწავლით იმათ, რომლებსაც თქვენ შეხვდებით. ამიტომ ვვარჯიშობთ აზროვნებაზე და არა პასუხზე.

მაქსი დარკოსაძე

ლექცია როგორც ოპერაცია

ლექციას ისე ემზადება, როგორც საოპერაციო დღეს: სრულად და წინასწარ. კოლეგები, რომლებსაც მასთან ერთად კურსი უკითხავთ, აღწერენ გარეპეტირებულ დროს, კვირით ადრე მზა მასალას და ჩვევას, ყოველ წელს თავიდან დაწეროს პირველი ათი წუთი — რადგან სწორედ დასაწყისი წყვეტს, მოისმენენ თუ არა დანარჩენს.

• ერთი იდეა ერთ ლექციაზე — დასაწყისში ნათქვამი და დასასრულს დაბრუნებული.
• რეალური შემთხვევები, მათ შორის საკუთარი შეცდომები, სახელებისა და დეტალების გარეშე.
• არც ერთი კითხვა არ რჩება უპასუხოდ. ცუდი კითხვა სწავლების დიაგნოზია და არა სტუდენტის.
• მისაღები საათები აბსოლუტურად დაცულია — კარი, რომელიც მხოლოდ თეორიულად ღიაა, დაკეტილია.

შეცდომები საჯაროდ

მისი სწავლების ყველაზე განხილული თავისებურება ისაა, რომ ლექციას საკუთარ შეცდომებზე კითხულობს. სემესტრში ერთხელ სრულად წარადგენს შემთხვევას, რომელიც ცუდად დამთავრდა — იმ მსჯელობით, რომელსაც მაშინ იყენებდა, და იმ წერტილით, სადაც ეს მსჯელობა ჩავარდა.

სტუდენტებს ეს აღელვებთ; სწორედ ესაა მიზანი. პროფესია, რომელიც შეცდომებს თავისივე მოსწავლეებისგან მალავს, ისეთ სპეციალისტებს ზრდის, რომლებიც თავიანთს მალავენ — დამალული შეცდომები კი სწორედ ის შეცდომებია, რომლებიც მეორდება.

უნივერსიტეტის მიღმა

უნივერსიტეტის გარეთ ისევე ხშირად კითხულობს ლექციებს, როგორც შიგნით — საავადმყოფოს გუნდებს, საფრენოსნო კლუბებს, სკოლის მოსწავლეებს, რომლებიც პროფესიას ირჩევენ, და ფართო აუდიტორიას, რომლისთვისაც მეცნიერება უცხოა. ამ შეხვედრებს ისევე სერიოზულად ემზადება. საზოგადოება, რომელსაც მედიცინა ესმის, მისი აზრით, ისეთი საზოგადოებაა, რომელსაც მედიცინის კონტროლი შეუძლია.

ფონდი მის სემინარებს ქართულ ენაზე იწერს და უფასოდ აქვეყნებს, რათა რაიონული საავადმყოფოს ექიმს იგივე წვდომა ჰქონდეს, რაც დედაქალაქის სტუდენტს.