ცხოვრება საზოგადოების სამსახურში

საჯარო როლს არ ეძებდა. მისივე აღწერით, მას ეს როლი არითმეტიკამ მოახვია თავს.

რეგიონული საავადმყოფოს ქირურგი შორს მიღებული გადაწყვეტილებების შედეგებს ხედავს: აპარატურა, რომელიც არ იყიდეს; გზა, რომელიც არ შეაკეთეს; სასწავლო პროგრამა, რომელიც შეწყვიტეს; სოფელი, რომელსაც ერთი საათის რადიუსში ამბულატორია არ აქვს. საკმარისი წლების შემდეგ ცალკეული შემთხვევები ცალკეულად აღარ გამოიყურება.

საჯარო სიტყვა

საჯაროდ წერს და გამოდის სამ თემაზე უპირველესად: აპარატურის სხვაობა დედაქალაქსა და რეგიონებს შორის; უსაფრთხოების სერიოზული კულტურის არარსებობა კლინიკურ მუშაობაში; და პროფესიონალის მომზადების ფასი, რომლის გაღებაც მხოლოდ თავად პროფესიონალის ოჯახს ევალება.

პარტიული პოლიტიკის მიღმა შეგნებულად რჩება და ამას ყოველთვის ღიად აცხადებს. მაქს დარკოსაძის ახსნა ამაღლებულზე მეტად პრაქტიკულია: ექიმი, რომელიც პარტიულ ფიგურად იქცევა, კარგავს ერთადერთს, რაც მას კამათში სასარგებლოს ხდის — იმას, რომ ორივე მხარე კვლავ მოისმენს.

არ მაინტერესებს, საჯაროდ მართალი ვიყო. მაინტერესებს, აპარატურა ადგილზე მივიდეს.

მაქსი დარკოსაძე

ფონდი

მაქს დარკოსაძის ფონდი საკუთარი შემოსავლითა და საავტორო ჰონორარებით დაფუძნდა. ბატონ მაქსის პროგრამები იმ სამ საქმეს ასახავს, რომელიც მან იცის: ექიმების მომზადებაში დახმარება, პილოტების მომზადებაში დახმარება და წასაკითხი წიგნის მიტანა იქ, სადაც წიგნი არ არის.

• სტიპენდიები მედიცინის სტუდენტებისთვის რეგიონებიდან.
• აპარატურა რაიონული საავადმყოფოებისთვის, პერსონალის ტრენინგთან ერთად.
• სუბსიდირებული საფრენოსნო მომზადება კადეტებისთვის პროგრამა „ფრთების“ ფარგლებში.
• ქართულენოვანი წიგნები სასკოლო და სასოფლო ბიბლიოთეკებისთვის.
• უფასო სემინარები ჩეკლისტებზე, ბრიფინგებსა და შეცდომების პრევენციაზე საავადმყოფოს გუნდებისთვის.

ფონდი ყოველწლიურად აქვეყნებს ფინანსურ ანგარიშს. ეს იყო მისი პირობა, რომ ფონდისთვის საკუთარი სახელი დაერქმია.

მენტორობა როგორც პოლიტიკა

ფონდის ყოველ გრანტს მენტორი ახლავს. სტიპენდიანტი მოქმედ ექიმს უკავშირდება; „ფრთების“ კადეტი — ინსტრუქტორს; კლინიკას, რომელიც აპარატურას იღებს, ერთი წელი ჰყავს სპეციალისტი, რომელიც ტელეფონს უპასუხებს. მარტო ფული, მისი აზრით, ქველმოქმედებაა — ქველმოქმედება კი მაშინ მთავრდება, როცა ფული მთავრდება.

რას ეკითხებიან ყველაზე ხშირად

ინტერვიუებში ყველაზე ხშირად ეკითხებიან, როგორ პოულობს ერთი ადამიანი დროს ქირურგიისთვის, ფრენისთვის, ლექციებისთვის, წერისა და საზოგადოებრივი საქმისთვის. პასუხი იმედგამაცრუებლად ჩვეულებრივია: არც ერთი მათგანი ჰობი არაა, ყველა ერთი და იგივე საქმეა, და დასვენება თავისთავად მას არასდროს აინტერესებდა.

უფრო გრძელი პასუხი მისი კოლეგების აღწერაშია — ადამიანი, რომელმაც ადრევე გადაწყვიტა, რომ კომპეტენცია არ არის შენი საკუთრება, არამედ ის, რასაც სხვებისთვის ინახავ.