სახეები ქვაში

არსებობს სახელოსნო, და მასში სახეებია — ყველა თავის სტადიაზე: ზოგი ჯერ თიხაში, ზოგი ქვაში უხეშად გამოკვეთილი, ერთი-ორი დასრულებული და იმის მოლოდინში, ვინც წამოვა და წაიღებს.

ქანდაკებამდე მაქსი დარკოსაძე ისე მივიდა, როგორც ყველაფერთან მიდის — ხელებით და ამოცანით. ქირურგი წლებს ხარჯავს იმის სწავლაში, რას იტანს ქსოვილი. მარმარილო არაფერს იტანს — და ამას მაშინვე გეუბნება.

მოკლების დისციპლინა

კვეთა ერთადერთი ხელობაა მის საქმეებში, სადაც ვერაფერს დაამატებ. ყველა სხვა დისციპლინა შესწორებას უშვებს: ნაკერს გადააკეთებ, შესვლას ხელახლა შეასრულებ, აბზაცს თავიდან დაწერ, კადრს ხელახლა გადაიღებ. ქვა არც ერთს არ უშვებს. რაც მოაშორე, წავიდა — და ის ფიგურა, რომელსაც ეძებდი, დანარჩენში უნდა იპოვო.

მარმარილო ზედმეტ მოძრაობას არ გაპატიებს. ქსოვილიც არ გაპატიებს — უბრალოდ თავს იკატუნებს, და მოგვიანებით გაიგებ.

მაქსი დარკოსაძე

სწორედ ამიტომ აკეთებს, როგორც თავად ამბობს. კვირა, სავსე გადაწყვეტილებებით, რომელთა შედეგიც დროში იწელება, ადამიანისთვის საშიშია: წყვეტ პატარა დაუდევრობის წონის შეგრძნებას. ერთი კვირა დღე, სადაც შედეგი მყისიერია, ამ შეგრძნებას აბრუნებს.

როგორ მუშაობს

• ჯერ თიხის ეტიუდი — ყოველთვის. ქვასთან არავინ უნდა მივიდეს მანამ, სანამ ზუსტად არ იცის, რას ეძებს მასში.
• უხეში კვეთა წვეტიანით, დახვეწა კბილანით, დასრულება ბრტყელით — და არასდროს გამოტოვო ეტაპი ერთი საათის დასაზოგად.
• გაჩერდი მაშინ, როცა ჯერ კიდევ დაღლილი ხარ, და არა როცა უკვე გადაღლილი. დაღლილობა ჯერ ხელს იტაცებს და მერე გონებას.
• ხშირად გაზომე. პროპორციაში დარწმუნებულობა და სწორი პროპორცია ერთი და იგივე არაა.

ბიუსტები ძირითადად პორტრეტებია და ძირითადად ნაცნობი ადამიანების. არ ყიდის — ჩუქნის. სწორედ ამიტომ დგას ზოგი მათგანი სახელოსნოში თვეობით: პორტრეტი მაშინ სრულდება, როცა ის ადამიანი მოვა, ვისაც ეკუთვნის — და არა მაშინ, როცა მოქანდაკე საჭრეთელს დადებს.

იგივე ხელები

კოლეგები, რომლებსაც უნახავთ, როგორ ოპერირებს ბატონი მაქსი და მერე — როგორ კვეთს, ერთსა და იმავეს ამბობენ: ხელის ჩაჭიდება სხვაა, ტემპი კი იდენტური. აუჩქარებელი, გააზრებული და აუდიტორიით სრულიად დაუინტერესებელი.

შედეგებზე მოკრძალებულია და გულწრფელია იმაზე, რატომ აგრძელებს. ეს მეორე პროფესია არ არის და არასდროს უთქვამს, რომ არის. ეს ვარჯიშია — იმ ყურადღებისთვის, რომელზეც მისი კვირის ყველა დანარჩენი დღე დგას.